Σχετικά με το νέο νομοσχέδιο για την ναυτιλία

Νομοσχέδιο για Ναυτιλία
Την Τετάρτη 27 Μαρτίου εισάχθηκε για συζήτηση στην επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής το νομοσχέδιο του Υπουργείου Ναυτιλίας με τίτλο «Περί ανασυγκρότησης του Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου και άλλες διατάξεις» Στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο «σκούπα» θίγονται σειρά από πολύ σοβαρά ζητήματα που αφορούν την οργάνωση της Ακτοπλοΐας, δρομολογούν την ιδιωτικοποίηση του συνόλου των λιμανιών της χώρας, καταργούν ΣΣΕ των ναυτικών, στρατιωτικοποιούν το υπουργείο ναυτιλίας, ιδιωτικοποιούν την πλοηγική υπηρεσία κ.α. Στο κείμενο που ακολουθεί οι εργαζόμενοι στους προαναφερόμενους χώρους επισημαίνουμε τα προβλήματα που θα δημιουργήσει η τυχόν ψήφιση και εφαρμογή του νομοσχεδίου. Από κοινού αγωνιζόμαστε για να την αποτρέψουμε. Σε αυτό τον αγώνα, σας θεωρούμε φυσικούς μας συμμάχους και ζητάμε την ενεργή συμπαράταξη σας με στόχο την απόσυρση του νομοσχεδίου και την έναρξη ουσιαστικού διαλόγου όπου τα συμφέροντα της κοινωνίας θα προτάσσονται έναντι των συμφερόντων των εφοπλιστών.

Είναι κοινός τόπος ότι η ακτοπλοϊκή σύνδεση των νησιών είναι προβληματική. Σημαντικός αριθμός των συμβατικών πλοίων είναι παλιός. Με εξαίρεση τους δύο-τρεις καλοκαιρινούς μήνες, που τα δρομολόγια στα νησιά τουριστικού ενδιαφέροντος πυκνώνουν, το υπόλοιπο διάστημα, αραιώνουν απελπιστικά. Ακόμη και κοντινά στον Πειραιά νησιά μετατρέπονται σε άγονη γραμμή. Τα εισιτήρια είναι πολύ ακριβά, παρόλες τις διευκολύνσεις που δόθηκαν στους εφοπλιστές για να κατεβάσουν τις τιμές. Ο αριθμός των πλοίων και τα δρομολόγια της ακτοπλοΐας μειώνονται σταθερά. Πολλά λιμάνια αντιμετωπίζουν προβλήματα με τις υποδομές τους που είτε είναι ανεπαρκείς είτε δεν συντηρούνται σωστά. Σχεδόν όλα τα μικρά λιμάνια έχουν πρόβλημα με την τιμολόγηση των υπηρεσιών τους.
Σ’ αυτό το τοπίο, η κυβέρνηση παρεμβαίνει με το σχέδιο νόμου που κατατέθηκε πρόσφατα στη Βουλή και έχει ξεσηκώσει απ’ όλους, πλην των εφοπλιστών, θύελλα αντιδράσεων, όχι για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αλλά για να κάνει ορισμένα ακόμη δώρα στους εφοπλιστές και να συμμορφωθεί με τις επιταγές της Τρόικας.
Η υποχρεωτική ναυτολόγηση των πλοίων της ακτοπλοΐας για τα συμβατικά μειώνεται στους 8 μήνες και για τα ταχύπλοα στους 3+1 μήνες. Καταργεί το όριο των 30 ετών για την ναυτολόγηση πλοίου στην ακτοπλοΐα, επιτρέποντας την επαναφορά γερασμένων πλοίων. Μαζί τους θα επανέλθουν οι διαδοχικές βλάβες και η μη τήρηση των δρομολογίων.
Συνέπειες αυτής της πολιτικής: η ήδη προβληματική ακτοπλοϊκή σύνδεση θα χειροτερεύσει. Τα νησιά δεν είναι μόνο τουριστικά θέρετρα που λειτουργούν 2-3 μήνες το χρόνο και ορισμένα τριήμερα. Κυρίως είναι κοινωνίες που λειτουργούν 365 ημέρες το χρόνο. Κάτω από αντίξοες συχνά συνθήκες, όπως η ελλιπής ιατροφαρμακευτική κάλυψη, η απουσία των απαραίτητων δημόσιων υπηρεσιών, η απουσία αυτάρκειας όσον αφορά τις καταναλωτικές τους ανάγκες ακόμη και σε βασικά αγαθά. Η τακτική σύνδεσή τους με την ενδοχώρα είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας για την παραμονή και την διαβίωση των κατοίκων σε αυτά. Με αυτή την επιλογή οι τοπικές κοινωνίες και οι τοπικές οικονομίες καταδικάζονται σε μαρασμό.
Μία ακόμη συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι η σημαντική μείωση των συνθέσεων των πληρωμάτων συνεπάγεται όχι μόνο μειώσεις θέσεων εργασίας των ναυτικών στα πλοία της ακτοπλοΐας και παράλληλη αύξηση της ανεργίας αυτού του κλάδου αλλά και σοβαρά προβλήματα για την ασφάλεια των επιβατών. Οι συνέπειες για τους ίδιους και τις οικογένειές τους θα είναι τραγικές. Τα ασφαλιστικά τους ταμεία, που δοκιμάζονται ήδη θα καταρρεύσουν, δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο και την θέση των ήδη συνταξιούχων ναυτικών. Αυτές οι εξελίξεις θα έχουν πολύ αρνητικές συνέπειες και στις τοπικές οικονομίες, με δεδομένο ότι περίπου οι μισές οικογένειες των ναυτεργατών είναι εγκατεστημένες στα νησιά, όπως και πολλοί συνταξιούχοι.
Τα δώρα στους εφοπλιστές δεν σταματούν στην ακτοπλοΐα. Για τα κατώτερα πληρώματα, επιχειρείται η κατάργηση του θεσμού των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στην ποντοπόρο ναυτιλία. Αν αυτό συμβεί είναι ζήτημα χρόνου να επεκταθεί στη συνέχεια σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.
Αναφέρθηκαν πριν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα λιμάνια των νησιών: ελλιπείς υποδομές και κακή συντήρηση, αδυναμία σωστής διαχείρισης από τους φορείς διαχείρισης που κατά κύριο λόγο οφείλεται σε έλλειψη επαρκούς τεχνογνωσίας. Η κυβέρνηση αντί να βοηθήσει ουσιαστικά τους δημόσιους φορείς διαχείρισης, επιλέγει να τα παραχωρήσει στον οποιοδήποτε ιδιώτη ενδιαφερθεί. Από πουθενά δεν προκύπτει η φιλανθρωπία του τελευταίου, έτσι ώστε να δαπανήσει σοβαρά ποσά για τη δημιουργία ή την συντήρηση υπαρχόντων υποδομών, εκτός ας έχει σοβαρές προοπτικές κέρδους. Το αναμενόμενο λοιπόν είναι να προσανατολιστεί σε επενδύσεις χαμηλού κόστους και υψηλού κέρδους, όπως για παράδειγμα μαρίνες, όπου υπάρχει τουριστικό ενδιαφέρον και να παραμελήσει υποδομές που εξυπηρετούν αποκλειστικά την ακτοπλοΐα. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που θα το κάνει, τι τιμολόγια θα διαμορφώσει στα ανελαστικά φορτία όπως για παράδειγμα η τροφοδοσία των νησιών με τα απαραίτητα αγαθά ή η εξαγωγή των παραγόμενων από το νησί προϊόντων;
Την ίδια επικίνδυνη πολιτική ακολουθεί η κυβέρνηση για το σύνολο των λιμανιών. Τα αντιμετωπίζει μόνο σαν ελκυστικές αξίες που μπορούν να ξεπουληθούν στον ιδιωτικό τομέα. Το παράδειγμα της Cosco στο λιμάνι του Πειραιά έχει ενδιαφέρον. Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πανηγυρίζουν γιατί η Cosco κατάφερε να πιάσει την κίνηση που είχε το δημόσιο λιμάνι πριν το βάλουν σε ρότα απαξίωσης και ιδιωτικοποίησης. Παράλληλα κλείνουν τα μάτια στον εργασιακό μεσαίωνα που επικρατεί στον προβλήτα που διαχειρίζεται η Cosco και που είχε επιβληθεί πολύ πριν την κρίση. Είναι το μοντέλο εργασιακών σχέσεων που επιθυμούν να επιβάλλουν στο σύνολο της αγοράς εργασίας, εντός και εκτός λιμένων προκειμένου να την κάνουν ελκυστική για τους ιδιώτες. Κλείνουν τα μάτια στις προκλητικές φοροαπαλλαγές, στις διευκολύνσεις που έχουν χορηγηθεί και στις παραχωρήσεις που έχουν γίνει στην Cosco. Αυτή η πολιτική που εκχωρεί σε ιδιώτες έναντι πινακίου φακής στρατηγικούς τομείς για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας δεν έχει όφελος για την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Αντίθετα, με πρόσχημα την εξυπηρέτηση του διαρκώς αυξανόμενου χρέους της χώρας, την έξοδο από την κρίση, τη διογκωμένη ανεργία που έχουν επιφέρει τα μνημόνια, επιδιώκει να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία και να μετατρέψει τη χώρα σε αποικία χρέους και αυξημένης κερδοφορίας των ιδιωτικών επενδύσεων.
Από την ιδιωτικοποίηση, δεν γλιτώνει ούτε η Πλοηγική Υπηρεσία σε αντίθεση με ότι ισχύει στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. όσον αφορά τη διαφύλαξη της ασφάλειας των επιβατών, των πλοίων, των λιμενικών εγκαταστάσεων και του περιβάλλοντος. Να θυμίσουμε ότι ρυθμίσεις ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών πλοήγησης έχουν απορριφθεί στο παρελθόν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Την στιγμή που από την κυβέρνηση περισσεύουν οι δηλώσεις για τη σημασία της ναυτιλίας για την ελληνική οικονομία και κοινωνία, την ίδια στιγμή το αρμόδιο υπουργείο ενώ οφείλει να είναι οικονομικό και παραγωγικό, στρατιωτικοποιείται. Το προσωπικό του λιμενικού σώματος ενώ δεν επαρκεί να καλύψει τις ανάγκες αστυνόμευσης των ακτών, καλύπτει ολοένα και περισσότερες θέσεις πολιτικού προσωπικού, το οποίο βγαίνει σε εφεδρεία, και απολύεται. Παράλληλα μειώνονται οι οργανικές θέσεις. Ενώ η κυβέρνηση έχει κάνει σημαία της τη μείωση της γραφειοκρατίας με τις προτεινόμενες αλλαγές, το νομοσχέδιο την πολλαπλασιάζει, και επιστρέφει τη δημόσια διοίκηση σε πρακτικές της δεκαετίας του 1960. Από αυτόν τον φαινομενικά παράλογο σχεδιασμό οι μόνοι που ωφελούνται είναι οι εφοπλιστές, διότι σε ένα κολοβό υπουργείο μπορούν να υπαγορεύσουν τις δικές τους προτεραιότητες πολιτικής. Μια στρατιωτικοποιημένη δομή δεν έχει τη δυνατότητα ν’ ασκεί αυτόνομη πολιτική, να έχει απορίες και αντιρρήσεις, απλά εκτελεί εντολές. Η προοπτική αυτή είναι επικίνδυνη για την ελληνική ναυτιλία και τα νησιά.
Οι εργαζόμενοι στα λιμάνια και στη ναυτιλία ενωμένοι αγωνιζόμαστε για να αποσυρθεί αυτό το νομοσχέδιο. Παράλληλα, κατανοώντας την ευθύνη που έχουμε απέναντι στο κοινωνικό σύνολο προσπαθούμε να ενημερώσουμε τις τοπικές κοινωνίες για τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει η τυχόν εφαρμογή του.

Οι Διοικήσεις των Σωματείων
Πανελλήνια ‘Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)
penen@otenet.gr
Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εργαζομένων στην Ναυτιλία και τον Τουρισμό (ΠΑΣΕΝΤ)
pasent@otenet.gr
Ένωση Μονίμων και Δοκίμων Λιμενεργατών ΟΛΠ
dockers@otenet.gr
Ένωση Μονίμων Υπαλλήλων ΟΛΠ
emy-olp@olp.gr
Ένωση Τεχνικών και Χειριστών Υπαλλήλων ΟΛΠ
etxy-olp@olp.gr
Σύλλογος Υπαλλήλων ΝΑΤ
Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων Υ.Ε.Ν
psyyen@gmail.com
Πανελλήνια Ένωση Κυβερνητών – Μηχανοδηγών
Πανελλήνια Ένωση Προσωπικού Πλοηγικής Υπηρεσίας


Σύστημα καθαρού κατώτατου μισθού για όλους

Μισθός
Οδηγούμαστε σε σύστημα καθαρού κατώτατου μισθού για όλους

Του
Αλέξη Π. Μητρόπουλου*


Η απαξίωση των συνδικάτων, η απομείωση του οικονομικού και κοινωνικού τους ρόλου, η αδρανοποίηση όλου του συλλογικού πολιτισμού, ως μηχανισμού άμβλυνσης των ταξικών αντιθέσεων και διατίμησης της εργατικής δύναμης, άρχισε μαζί με την επιβολή του Μνημονίου. Αυτή είναι, κατά τους μνημονιακούς κύκλους, η μεγαλύτερη «διαρθρωτική μεταρρύθμιση». Γι’ αυτό και η επίθεση στα αυνδικάτα εξελίχθηκε μεθοδικά και σχεδιασμένα από τη βρυξελληνική διανόηση και από τη μνημονιακή δημοσιολογία.

Θεσμική επίθεση στα συνδικάτα

Έπρεπε να επικρατήσει το δόγμα «ο καθένας μόνος του», για να επιτευχθεί ο κατακερματισμός του κοινωνικού ιστού. Όσοι συνδικαλιστές αντιστάθηκαν στην παράδοση της χώρας και στην κατεδάφιση του Κοινωνικού Κράτους, δέχτηκαν πρωτόγνωρης έντασης στοχευμένες επιθέσεις (ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο), με όλα τα μέσα, από τους συστημικούς αναλυτές, που διόγκωναν ό, τι επιλήψιμο -ή έστω κοινωνικώς αμφισβητούμενο- ενυπάρχει σε κάθε ζώντα οργανισμό.
Μεγάλη σύγχυση υπάρχει και για το μέλλον των μισθών. Με τη δήλωση του κ. Γ. Μέργου, γενικού γραμματέα υπουργείου Οικονομικών, ότι ο κατώτατος μισθός είναι αρκετά υψηλός εν σχέσει με την ανταγωνιστικότητα, άρχισε νέος γύρος συζητήσεων. Αναζωπυρώθηκε με τη συνέντευξη του Γ. Δραγασάκη στη ΝΕΤ στις 23-2-2013 και της κ. Μ. Δαμανάκη στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στις 24-2-2013.
Από τις μέχρι τώρα προφορικές και γραπτές αναλύσεις, όμως, φάνηκε ότι οι περισσότεροι αγνοούν τι πράγματι έχει ψηφιστεί ως τώρα για τους μισθούς, κυρίως του ιδιωτικού τομέα. Ακόμα και ο εγκρατής «Ριζοσπάστης» κυκλοφόρησε στις 16-2-2013 προβάλλοντας τη διεκδίκηση νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) με αύξηση μισθών, κάτι που ρητά, πλέον, απαγορεύεται (ν. 4093/2012). Ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην εφημερίδα «REAL NEWS» της 17-2-2013 - και μερικοί υπουργοί - διαβεβαίωσαν -παρά τα ήδη ψηφισμένα- ότι ο κατώτατος δεν θα πειραχτεί.

«Βουλγαροποίηση» μισθών, η άγνωστη ρήτρα

Παραθέτουμε λοιπόν τα ισχύοντα:
Με τη λήξη της ισχύος διά νόμου του μεγάλου όγκου των κλαδικών ΣΣΕ στις 14-2-2013, την έναρξη της 3μηνης (αντί 6μηνης) μετενέργειας, μπήκαμε ήδη σε μια φάση βίαιης και γενικευμένης αναδιάρθρωσης μισθολογικών συστημάτων (ιδιωτικού, στενού δημόσιου, ΔΕΚΟ) στην Ελλάδα, που δεν έχει προηγούμενο στην Ευρώπη.
Εν πρώτοις, υπάρχει η ρήτρα της συγκρίσιμης ευθυγράμμισης (ανταγωνιστικής υποτίμησης) με τις χώρες της Κεντρικής και Ν.Α. Ευρώπης (σελ. 713 του ΦΕΚ Α 28/14-2-2012, ν. 4046/2012). Ρήτρα διαρκής και μόνιμη (δομική) της ελληνικής αγοράς εργασίας, ανεξάρτητα από την πορεία της οικονομίας και της βιωσιμότητας του χρέους. Συνακόλουθος, είναι ο μονομερής νομοθετικός καθορισμός του κατώτατου μισθού από 1-4-2013, για τον οποίο οι λεγόμενοι «κοινωνικοί εταίροι» θα εκφράζουν απλώς την άποψή τους(!) (κεφ. ΙΑ, παρ.1, σελ. 5611 του ΦΕΚ Α 222/12-11-2012, ν. 4093/2012).
Ήδη, να θυμίσουμε, στην τρίτη επικαιροποίηση του πρώτου Μνημονίου (2-7-2011) αναφέρεται (σελ. 12-13 του ΦΕΚ Α 152/1-7-2011, ν. 3986/2011) ότι: «Οι μισθοί των εργαζομένων στις Δημόσιες Επιχειρήσεις θα είναι σε αρμονία με το νέο μισθολόγιο του Δημόσιου Τομέα». Για δε τους μισθούς στο δημόσιο τομέα αναφέρει ότι: «…θα είναι σε αρμονία με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα επιτυγχάνοντας μείωση του συνολικού μισθολογικού κόστους.». Ως εκ τούτου, οι μεταβολές στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα είναι γνώμονας και για τους λοιπούς.
Η σταδιακή ολοκλήρωση αυτής της άγνωστης μέχρι σήμερα στο ευρύ κοινό ρήτρας, θα γίνει μέσα σε τρία (3) χρόνια (σελ. 13). Αυτό θα καθηλώσει όλους τους μισθούς (και των τριών μισθολογίων) στα επίπεδα του ιδιωτικού τομέα, που -εφεξής ρυθμιζόμενος μονομερώς από την κυβέρνηση- θα ενεργοποιεί τη ρήτρα «βουλγαροποίησης» για όλα τα μισθολόγια και όχι μόνο του ιδιωτικού τομέα (ν. 4046/2012 σελ. 713).
Είναι λοιπόν καιρός όλοι οι εργαζόμενοι, ακόμη και αυτοί του «στενού» δημόσιου τομέα, που αμείβονται με τα λεγόμενα «ειδικά» μισθολόγια, να αντιληφθούν ότισε βάθος τριετίας η διαδικασία «κατωτατοποίησης» των μισθών (ν. 4093/2012) και η δεύτερη φάση της «βουλγαροποίησης» (ν. 4046/2012) αφορά όλους τους μισθωτούς.

Το τέλος της συλλογικής αυτονομίας

Ως προς τον κατώτατο μισθό, η μοίρα του είχε προδιαγραφεί ήδη από το πρώτο Μνημόνιο (ν. 3845/2010, σελ. 1323 άρθρο 2 παρ. 7), όπου είχε προβλεφθεί ότι «όλες οι ΣΣΕ μπορούν να αποκλίνουν από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.». Τότε είχαμε προειδοποιήσει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, (βλ. «Ασφαλιστικό Ώρα Μηδέν» και «Η Κοινωνία στο Απόσπασμα», Εκδ. Λιβάνη, 2011 και 2013).
Με το τρίτο Μνημόνιο (ν. 4093/2012), τον Προϋπολογισμό του 2013 και τον πρόσφατο εφαρμοστικό (ν. 4111/2013, ΦΕΚ Α 18/25-1-2013), η μεταβολή λαμβάνει θεσμικό χαρακτήρα. Πλήττεται ο πυρήνας της συλλογικής αυτονομίας, το ισχυρότερο διαχρονικά όπλο του ταξικού αγώνα, αλλά και του συστημικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Έτσι, όπως προέβλεπε η τρίτη επικαιροποίηση του πρώτου Μνημονίου (ν. 3845/2010), το δεύτερο Μνημόνιο (ν. 4046/2012), αλλά και το τρίτο (ν. 4093/2012), η βίαιη αναδιάρθρωση του ελληνικού συστήματος μισθών (στην ουσία, συνολική αποσάθρωση) εξειδικεύεται περαιτέρω. Συγκεκριμένα:
α) Με την υπαγωγή των ΔΕΚΟ (όπως οριοθετούνται με τον ν. 3429/2005) στο Ενιαίο Μισθολόγιο-Βαθμολόγιο και τη δραστική περικοπή μέχρι και 50% των απολαβών, όπως ορίζεται στην υπ’ αριθ. 29605/12-12-2012 εγκύκλιο του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, με την πρόβλεψη ότι τα ειδικά μισθολόγια θα ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο,
β) Με την αφαίρεση της δυνατότητας από τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ να συνομολογούν αυξήσεις μέσω ΣΣΕ, τα οποία έτσι αχρηστεύονται κατ’ ουσίαν, αφού ο τρόπος και ο μηχανισμός καθορισμού των μισθών θα είναι εφεξής αποκλειστική αρμοδιότητα της κυβέρνησης και των δανειστών,
γ) Με την αναλογική εφαρμογή του ν. 4024/2011 (ΦΕΚ Α 226/27-10-2011) στο σύνολό του και για τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ, που θα αφορά όχι μόνο στο μισθολόγιο-βαθμολόγιο, αλλά και στην εφεδρεία-διαθεσιμότητα-κινητικότητα-απολύσεις, όπως ορίζει το τρίτο σκληρότερο Μνημόνιο.
δ) Με την αφαίρεση από την ΓΣΕΕ της αρμοδιότητας να συζητά και να διαπραγματεύεται για τον κατώτατο μισθό (σελ. 5612 ν. 4093/2012), αλλά και για κάθε άλλο ζήτημα «μισθολογικού χαρακτήρα». Συγκεκριμένα αναφέρεται (σελ. 5612) ότι: «Οι Εθνικές Γενικές Συλλογικές Συμβάσεις καθορίζουν τους ελάχιστους μη μισθολογικούς όρους εργασίας που ισχύουν για τους εργαζόμενους όλης της χώρας» και ότι «Βασικοί μισθοί, βασικά ημερομίσθια, κάθε είδους προσαυξήσεις αυτών και γενικά κάθε άλλος μισθολογικός όρος ισχύουν μόνο για τους εργαζόμενους που απασχολούνται από εργοδότες των συμβαλλομένων εργοδοτικών ενώσεων και δεν επιτρέπεται να υπολείπονται του νόμιμου νομοθετημένου κατώτατου μισθού και ημερομισθίου.».
Αυτή ακριβώς είναι η διάταξη-«δούρειος ίππος», για να μπορούν οι εργοδότες που δεν δεσμεύονται από ΣΣΕ, να επιτυγχάνουν ελάχιστους μισθούς, κατώτερους και από τους εκάστοτε κατώτατους νομοθετημένους από την κυβέρνηση!Ήδη σήμερα, παρά το ότι αυτό ακόμη απαγορεύεται, αρκετές χιλιάδες εργαζόμενοι αμείβονται με μισθό κάτω από τον κατώτατο με πλήρη απασχόληση και πολλές φορές χωρίς ασφάλιση!
ε) Με την πρόβλεψη του τρίτου Μνημονίου ότι κανένας μισθός στον ιδιωτικό τομέα (είτε από ατομική σύμβαση εργασίας-ΑΣΕ, είτε από ΣΣΕ) δεν μπορεί να είναι κατώτατος του εκάστοτε κατώτατου(!), κάτι που a contrario σημαίνει, για τους γνωρίζοντες πλέον τους μνημονιακούς ευφημισμούς, ότι όλοι οι μισθοί επιτρέπεται να πέσουν μέχρι τον κατώτατο. Επί λέξει το τρίτο Μνημόνιο (σελ. 5612 του ΦΕΚ Α 18/25-1-2013, ν.4093/2012) αναφέρει ότι: «Ατομικές Συμβάσεις Εργασίας και Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας κάθε είδους δεν επιτρέπεται να ορίζουν μηνιαίες τακτικές αποδοχές ή ημερομίσθιο πλήρους απασχόλησης κατώτερο από το νομοθετικώς καθορισμένο κατώτατο μισθό και ημερομίσθιο».
στ) Με τη θέσπιση, με τον ίδιο νόμο, για όλους τους εργαζομένους, του παγκόσμιας πρωτοτυπίας συστήματος «καθαρού κατώτατου μισθού» (single minimum wage system), χωρίς προσαυξήσεις λόγω προϋπηρεσίας, οικογένειας, σπουδών, συνθηκών κ.ά. Ειδικότερα, αναφέρεται ότι: «Πέραν της μηνιαίας τακτικής προσαύξησης λόγω προϋπηρεσίας, καμία άλλη προσαύξηση δεν περιλαμβάνεται στον νομοθετικώς καθορισμένο κατώτατο μισθό και ημερομίσθιο». Με αυτή τη ρύθμιση καταργούνται όλα τα επιδόματα λόγω χρόνου, σπουδών, συνθηκών εργασίας, οικογενειακής κατάστασης, αρχικά στα πλαίσια του κατώτατου και αργότερα στα πλαίσια όλων των μισθών του ιδιωτικού τομέα.

Ολοταχώς για νέα μείωση του κατώτατου

Προς τι συνεπώς η διαβεβαίωση του πρωθυπουργού στην εφημερίδα «Real News» της 17-2-2013 ότι ο κατώτατος μισθός δεν θα μειωθεί, αφού με τη νομοθετική ρύθμιση που θα κάνει η κυβέρνηση, την 1-4-2013, θα πρέπει να αφαιρέσει από τον κατώτατο μισθό κάθε προσαύξηση και επίδομα; Αυτό δεν αποτελεί μείωση;
Αλλά και η μοναδική αυτή προσαύξηση λόγω προϋπηρεσίας («χρονοεπίδομα») δεν χορηγείται, αφού αμέσως παρακάτω ορίζεται ότι: «Έως ότου η ανεργία διαμορφωθεί σε ποσοστό κάτω του 10%, αναστέλλεται η προσαύξηση του νομοθετικώς καθορισμένου νόμιμου κατώτατου μισθού και ημερομισθίου για προϋπηρεσία που συμπληρώνεται μετά την 14-2-2012».
Όμως, ακόμα και όταν το ποσοστό ανεργίας κατέλθει στο 10%, η μοναδική προϋπηρεσία που θα αναγνωρίζεται για τη χορήγηση του χρονοεπιδόματος θα είναι τα πρώτα εννέα (9) χρόνια (ν. 4093/2012, σελ. 5612), δηλαδή τρεις τριετίες!
Έστω π.χ. εργαζόμενος με προϋπηρεσία 33 ετών, αντί για 11 τριετίες (33=11Χ3), θα αμείβεται για τις πρώτες τρεις τριετίες, δηλ. για τα πρώτα 9 χρόνια του εργασιακού του βίου. Έτσι γίνεται αντιληπτό ότι με την απαξίωση του χρονοεπιδόματος (του βασικού συντελεστή αύξησης του μισθού) θα υπάρξει επιτάχυνση της «βουλγαροποίησης» όλων των μισθών του ιδιωτικού τομέα. Όλοι οι μισθωτοί στο μέλλον θα λαμβάνουν μόνο το νομοθετημένο από την κυβέρνηση ελάχιστο (κατώτατο) μισθό συν το επίδομα χρόνου εννέα (9) ετών (3 τριετίες) και τίποτε άλλο.

Ατομικές συμβάσεις για όλους

Ως εκ τούτου, από 14-2-2013 εισερχόμαστε και επίσημα, σε καθολικό σύστημα Ατομικών Συμβάσεων Εργασίας (ΑΣΕ) χωρίς εγγυημένο ελάχιστο (κατώτατο-εισαγωγικό) μισθό/ημερομίσθιο, αφού θα καθορίζεται μονομερώς από την κυβέρνηση σε πρώτη φάση (μεταβατική) και αργότερα θα γίνει αντικείμενο ορισμού από τη λεγόμενη …«ελεύθερη» διαπραγμάτευση μεταξύ αφενός του απορφανισμένου από κάθε συλλογική προστασία εργαζόμενου και αφετέρου του εργοδότη. Η μόνη συμφωνία τους θα αφορά κατώτατο μισθό κάτω του νομοθετημένου!
Είναι προφανές ότι υπό την απειλή της διαρκώς αυξανόμενης ανεργίας, ο εργαζόμενος της ανάγκης θα υπογράφει ή θα συμφωνεί οτιδήποτε προτείνεται από την εργοδοτική πλευρά. Πρόκειται περί εργασίας χωρίς αρχές, χωρίς έλεγχο, χωρίς κανόνες, χωρίς προστασία, χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση. Είναι καθαρή «εργασιακή ειλωτεία» και κλασικό υπόδειγμα εργαζόμενου-πένητα (working poor).
Η βίαιη εσωτερική υποτίμηση που συντελείται με την εξομοίωση προς τα κάτω όλων των μισθολογίων, αποκρύπτεται με ευφημισμούς από την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό, που παραπλανούν τον ελληνικό λαό ερμηνεύοντας σκόπιμα τον όρο «αναθεώρηση του κατώτατου μισθού» του πρόσφατου Μνημονίου, ως δήθεν διαδικασία αύξησής του. Τα κριτήρια ανταγωνιστικότητας κ.λπ. της οικονομίας που θέτει το σχετικό χωρίο του Μνημονίου (ν. 4093/2012 σελ. 5612) αφορούν με βεβαιότητα στη νέα μείωση του κατώτατου μισθού και όλων των άλλων, επειδή το ισχύον ελληνικό μισθολογικό σύστημα είναι «κατωτατοκεντρικό», δηλαδή και τα επιδόματα που απέμειναν, ορίζονται με βάση το ύψος του κατώτατου μισθού.
Η λεγόμενη «αναθεώρηση» ή «διαδικασία διαμόρφωσης νομοθετικώς καθορισμένου νόμιμου κατώτατου μισθού και ημερομισθίου», που θα αποφασισθεί μέχρι 1-4-2013 σύμφωνα με τον ν. 4093/2012, δεν αφορά την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, όπως ορισμένοι μνημονιακοί δημοσιολόγοι διατείνονται, αλλά αφορά αποκλειστικά και μόνο στον ορισμό του κατώτατου μισθού (πάντα προς τα κάτω και πάντα σε σύγκριση με τη Βουλγαρία), όπως άλλωστε ερμήνευσε τη σχετική διάταξη του Μνημονίου και ο Επίτροπος Όλι Ρεν.
Είναι πασίδηλο, πλέον, ότι η κυβέρνηση και οι δανειστές διαμορφώνουν μια κοινωνία χωρίς ΣΣΕ και συνδικάτα (area without union), χωρίς συλλογική δράση και προστασία, για να εντείνουν το αντικοινωνικό έργο της γενικευμένης βίαιης εσωτερικής υποτίμησης. Ο πιο ακραίος, επιθετικός και αναχρονιστικός νεοφιλελευθερισμός προελαύνει με όργανο το κράτος, προτού το καταστήσει ολοκληρωτικά κράτος-«παρία» («rogue»), με τον βίαιο ακρωτηριασμό του και την παράδοση, ακόμη και πολλών κρίσιμων κρατικών λειτουργιών, στο ιδιωτικό νομαδικό κεφάλαιο.

* Ο Αλέξης Π. Μητρόπουλος είναι βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. και Πρόεδρος της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝΥΠΕΚΚ, www.enypekk.gr).

Άρειος Πάγος: Εργατικό ατύχημα η απόπειρα αυτοκτονίας από πίεση εργοδότη

Άρειος Πάγος, ατύχημα
Εργατικό ατύχημα θεωρείται η απόπειρα αυτοκτονίας εφόσον είναι αποτέλεσμα πίεσης από πλευράς εργοδότη για πρόσθετη εργασία. Αυτό έκρινε ο Άρειος Πάγος εξετάζοντας την περίπτωση εργαζόμενης σε αλλαντοποιία της βορείου Ελλάδος, ακυρώνοντας παράλληλα την απόλυσή της και επιδικάζοντας της ποινή 60.000 ευρώ.

Ο Άρειος Πάγος εξέτασε την περίπτωση 50χρονης εργάτριας η οποία αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει μετά τις πιέσεις των εργοδοτών της να αναλάβει ως πρόσθετη εργασία τα καθήκοντα καθαρίστριας.

Η εργαζόμενη είχε προσληφθεί στη συγκεκριμένη επιχείρηση το 1993. Τον Απρίλιο του 2008 της ζητήθηκε να αναλάβει τον καθαρισμό των χώρων μιας άλλης επιχείρησης του ιδίου ομίλου ώσπου να προσληφθεί καθαρίστρια. Η εργαζομένη αρνήθηκε την παράλληλη απασχόληση, ωστόσο οι εργοδότες συνέχισαν να την πιέζουν, την εξύβρισαν και την απείλησαν με απόλυση.

Ύστερα από συνάντηση με νομικό εκπρόσωπο της επιχείρησης η εργαζομένη πήγε στην κουζίνα, πήρε ένα μαχαίρι και έκοψε τις φλέβες στο αριστερό της χέρι. Μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο νοσοκομείο και έλαβε δίμηνη αναρρωτική άδεια.

Τρεις μήνες μετά την επιστροφή της στην εταιρεία, τον Αύγουστο του 2008, οι εργοδότες κατήγγειλαν την εργασιακή της σύμβαση.


Επικύρωσε απόφαση του Εφετείου

Ο Άρειος Πάγος επικύρωσε εφετειακή απόφαση που είχε δεχθεί ότι οι συνθήκες εργασίας ήταν εκτάκτως δυσχερείς και ασυνήθιστες και είχαν προκαλέσει υπέρμετρη καταπόνηση του οργανισμού αυτής, η οποία είχε πολλές φορές διαμαρτυρηθεί για τις συνθήκες αυτές, χωρίς όμως να δίνεται λύση στο πρόβλημά της.

«
Η συνεχής δε πίεση για την εκτέλεση των καθηκόντων της, η απαίτηση του εργοδότη για αύξηση του όγκου της εργασίας της, με την ανάθεση και άλλης εργασίας σε διαφορετικό μάλιστα εργοδότη, η επιμονή του προς τούτο και η απειλητική και εξυβριστική συμπεριφορά του, προκάλεσαν την ψυχολογική και νευρική κατάπτωση της εργαζομένης, εν όψει μάλιστα και του κινδύνου που αντιμετώπιζε να απολέσει την εργασία της σε περίπτωση πραγματοποιήσεως της απειλής, αφού ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να αντεπεξέλθει στην εκτέλεση όλων των καθηκόντων της, της οικονομικής ανάγκης που είχε για την εργασία της και τις εξ αυτής αποδοχές και της αδυναμίας της ή τουλάχιστον της μεγάλης δυσχέρειας εξευρέσεως άλλης εργασίας λόγω του ότι ήταν 50 ετών, με αποτέλεσμα, μη έχοντας την ικανότητα να αποφασίσει λογικά, να δημιουργηθούν σε αυτήν τάσεις αυτοκαταστροφής και να προβεί στον αυτοτραυματισμό της».

Κατόπιν αυτών το Εφετείο, όπως και ο Άρειος Πάγος, έκρινε ότι το ατύχημα της εργαζομένης, ανεξάρτητα αν οφειλόταν σε εκούσια πράξη της, αποτελεί εργατικό ατύχημα. Και αυτό γιατί επήλθε από αιφνίδιο και βίαιο συμβάν κατά την εκτέλεση της εργασίας της εργαζομένης και εξ αφορμής αυτής, το οποίο δεν θα ελάμβανε χώρα χωρίς την εργασία της και την εκτέλεσή της υπό τις δεδομένες συνθήκες και περιστάσεις.

Επομένως, σύμφωνα με τους δικαστές, η εργαζομένη δικαιούται χρηματική ικανοποίηση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη από το εργατικό ατύχημα. Τέλος, η απόλυσή της κρίθηκε άκυρη ως καταχρηστική, καθώς έγινε από λόγους εκδίκησης, οφειλομένους στη μη αρεστή συμπεριφορά της.

Πηγή : ΤΟ ΒΗΜΑ

Κατάταξη μηχανημάτων έργου

14012013
Κατάταξη των μηχανημάτων έργου σε ειδικότητες και ομάδες, ως προς τη δραστηριότητα του χειρισμού σύμφωνα με το π.δ. 113/2012 (Α ́ 198) και αντιστοίχιση των υφισταμένων αδειών που έχουν εκδοθεί σύμφωνα με το π.δ. 22/1976 (Α ́ 6) ή το π.δ. 31/1990 (Α ́ 11) με τις άδειες που εκδίδονται κατ’ εφαρμογή του προεδρικού αυτού διατάγματος.
Δείτε το σχετικό ΦΕΚ από εδώ

Συνεύλευση Μηχανοτεχνητών Μήλου

Συνεύλευση Μηχανοτεχτιτών Μήλου
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Μηχανοτεχνητών Μήλου σας καλεί σε Ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση που θα γίνει στις 8 Μαρτίου 2013 ημέρα Παρασκευή και ώρα 7:00 το απόγευμα,στην αίθουσα συνελεύσεων του Εργατικού Κέντρου Μήλου στον Τριοβάσαλο         

Μ Ε   Θ Ε Μ Α Τ Α :

  • Έγκριση Απολογισμού έτους 2012.

  • Έγκριση Προϋπολογισμού έτους 2013.

  • Συζήτηση και απόφαση για τις τελευταίες εξελίξεις στα εργασιακά θέματα.

  • Ερωτήσεις – Επερωτήσεις .

 

 

     Καλούμε όλους τους συνάδελφους στη γενική συνέλευση, για να συζητήσουμε όλα τα παραπάνω θέματα και να αποφασίσουμε για την περαιτέρω πορεία μας και τη στάση μας στις εξελίξεις που έρχονται, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας και των συμφερόντων του κλάδου.
     Προβλεπόμενη ώρα λήξης Γενικής Συνέλευσης  9:00 μ.μ.  .